';
Preloader logo
Mijn zus

Mijn zus

De deur gaat open. Licht stroomt naar binnen. Mare kijkt op. Ze was al een poosje wakker.

‘Mare, kom je zo opstaan? We gaan je zus naar het ziekenhuis brengen’, zegt moeder wanneer ze ziet dat Mare wakker is.

Mare zucht diep. Dat is ook zo. Haar zus Ilse moet geopereerd worden aan haar been. Ze gaan een tumor eruit halen. Geen idee wat dat is, maar het moet eruit. Dat weet Mare wel. Ilse heeft zo’n dikke bult op haar been. Wel zielig voor haar zus, vindt ze. Ook al hebben ze vaak ruzie, sinds Ilse last van haar been kreeg had ze wel met haar te doen. Ze had telkens zo’n pijn in de avond. Groeipijn had moeder gezegd. Tot Ilse haar been brak. In het ziekenhuis was het wel duidelijk.

Mare slaat de dekens van haar af en staat op. Ze heeft geen zin. Wat moet ze doen de hele dag?

Beneden aangekomen ziet Mare Ilse al bleekjes aan tafel zitten. Ze mag helemaal niets eten. Ze moet nuchter zijn. Mare hoeft dat gelukkig niet. Zij lepelt lekker haar hele kom cornflakes schoon leeg.

‘Kom, dan gaan we’, zegt vader. Ze doen hun jassen aan en gaan naar de auto. Ze beginnen te rijden en op tijd komen ze in het ziekenhuis aan. Aan de balie meldt moeder Ilse aan en dan moeten ze even wachten. Mare kijkt om zich heen. Hier en daar hangen mooie tekeningen van kinderen in een lijstje aan de muur. Aan het plafond hangen mooie gekleurde slingers. Kinderen crossen op een fietsje door de gang heen. Wat een drukte, en dat zo vroeg in de ochtend. Daar komt een verpleegster aangelopen. Ze glimlacht vriendelijk en stelt zich voor.

‘Kom maar mee Ilse. Je mag je ouders en zusje ook wel meenemen. We gaan je eerst even wegen en meten, je bloeddruk bekijken en of alle gegevens nog kloppen. Dan laat ik je je kamer zien. Daarna mag je je omkleden en dan is het wachten op de arts.’

Ze gaan een klein kamertje met allemaal spullen en een bed binnen. Vader en moeder gaan zitten en de verpleegster is met Ilse bezig. Mare gaat maar bij moeder op schoot zitten. Wat duurt dit toch lang. Maar dan eindelijk mogen ze het kamertje uit. Ze gaan naar Ilse haar kamer. Ze deelt hem met nog een ander meisje. Het meisje slaapt nog en ligt aan draadjes vast.

‘Dat is een infuus’, legt moeder uit. ‘Ilse krijgt dat na de operatie ook.’ Brr, Mare huivert ervan. Liever Ilse dan zij, denkt ze. Ook laat de verpleegster hen een recreatiekamer zien. Daar mogen de bezoekers met patiënten zitten. Er staat een tafel met stoelen, een bank en kussens op de grond. Een kleine wasbak en een magnetron. Ook staan er allemaal spelletjes in een bak en een kleine boekenkast. Tegenover de bank staat een tv. Hier staan ook een paar fietsen. Dat is leuk, denkt Mare. Ze stapt op een fiets af en gaat erop zitten. Het meisje uit de gang komt net de kamer in gefietst. ‘Ga je mee op de gang fietsen?’ vraagt ze.

Dat wil Mare wil. Ze kijkt moeder even aan.

‘Ga maar, maar denk erom, niet te hard door de gangen. Er slapen nog kinderen.’

Ilse lacht en helpt haar even duwen. Daar gaat ze door de gang heen. Het meisje kijkt achterom en gaat er vandoor. Maar dat laat Mare niet op zich zitten. Ze fietst harder en harder achter het meisje aan. Oei, daar komt uit een zijgangetje ineens een jongetje aan op een step. ‘Ho!’, roept hij geschrokken. Het meisje stopt en kijkt ze aan. Dan begint het jongetje te lachen. ‘Kom, wedstrijdje doen?’ lacht hij.

‘O, nee, nee, nee!’ roept een verpleegster verschrikt uit die net de gang in komt gelopen. ‘Jullie mogen fietsen maar denk er wel om, niet te hard gaan. Ben jij Mare? Ik moest je even halen van je ouders. Je zus wordt nu opgehaald voor de operatie.’

Mare stapt van het fietsje af en rent snel terug naar Ilse haar kamer. Ze rollen Ilse net weg op haar bed. Ze doet heel vreemd. Ze wijst naar boven. ‘Ik zie allemaal sterren’, zegt ze op een rare manier.

‘Waarom praat ze zo vreemd? Er zijn helemaal geen sterren’, vraagt Mare.

‘Dat komt omdat ze pijnstillers heeft gekregen. Daar wordt ze rustiger van’, zegt moeder. ‘Ik ga met Mare mee, vader en jij blijven hier even wachten. Je mag nu eerst wel even afscheid nemen van Ilse.’

Mare krijgt een brok in haar keel. Nu al? Terwijl zij zo’n lol heeft gemaakt moest Ilse al weg. Ze begint te huilen en knuffelt Ilse.

‘Stil maar Mare, ik ben zo terug’, mompelt Ilse zachtjes in haar oor. Mare knikt en houdt vaders hand stevig vast. Ze lopen nog even mee naar de lift en dan zijn ze weg.

‘Kom maar Mare, wij gaan even rustig een ijsje halen. Moeder blijft nog wel even weg. Dan gaan we straks samen op Ilse wachten.’ Vader neemt haar mee. Maar het valt Mare wel op dat vader erg verdrietig kijkt. Ze knijpt even zachtjes in vaders hand ter geruststelling. Vader kijkt haar glimlachend aan. ‘Het komt wel goed.’

Eindelijk, na uren wachten krijgen vader moeder en Mare het verlossende woord. Ilse haar operatie is goed gegaan. Ze ligt in de uitslaapkamer en ze mogen naar haar toe. In ieder geval eerst alleen moeder. Vader en Mare blijven op haar kamer wachten.

En dan komt Ilse terug. Daar hoort ze moeder en Ilse al in de gang praten. Ze wordt haar kamer ingerold. Mare schrikt wel een beetje van Ilse. Ze is bleek en heeft tranen in haar ogen. Haar been is dik ingepakt in verband. Maar zodra ze Mare ziet lacht ze. ‘Mare, heb je nog gefietst? Ik zag je vanmorgen wel door de gang crossen.’

Gelukkig, denkt Mare, het is nog steeds haar Ilse. ‘Ilse!’ roept ze, en wil op haar bed klimmen.

‘Ho, dat kan nog niet, het doet pijn!!’, roept Ilse verschrikt uit. Geschrokken deinst Mare terug. ‘S, s, sorry’, mompelt ze. Ze begint te huilen. Ilse lacht geruststellend naar haar. ‘Geeft niet, gewoon even rustig aan doen.’

Mare knikt en pakt voorzichtig Ilse haar hand vast. Vader en moeder helpen haar recht te liggen. Dan komt de arts nog even binnen met de verpleegster. Hij legt uit hoe de operatie gegaan is. Ze moet nog rustig aan doen en even een paar nachtjes blijven. Daarna mag ze naar huis om verder te genezen. Mag Ilse niet mee naar huis? Maar dat vind Mare niet leuk. Alhoewel, denkt ze. Dan mag ze wel elke dag op bezoek komen. Dan kan ze lekker weer op het fietsje door de gang crossen.

En dat gebeurde ook. Mare mocht elke dag mee op bezoek. Maar ze was toch blij toen de dag kwam dat ze Ilse mee naar huis mochten nemen. Gelukkig. Thuis vond Mare het wel erg saai. Vooral in de avond. Dan zat ze maar alleen op de bank. En alleen naar boven om te slapen.

Soms sloop ze stiekem naar Ilse haar kamer, en ging dan bij haar liggen. Kletsen en stiekem op de tablet spelletjes doen en filmpjes kijken. Nu, als ze naar Ilse haar kamer sloop was het bed leeg, koud en kil. Nee, het was fijn even alleen te zijn, maar Ilse moest toch maar weer snel thuis komen, meende ze.

Thuis moest Ilse nog een poosje beneden op een ziekenhuisbed liggen. Ze moest leren kruklopen en naar de wc gaan. Raar, vond Mare dat. Maar allemaal spelletjes met haar doen en leuke films kijken en lekker bij Ilse op bed liggen chippies eten, was wel heel erg fijn. Ze had haar grote zus toch wel echt gemist.

Puk

Hallo, mijn naam is Puk en ik ben de creatieve kid van Surfkids.