Loekie gaat schaatsen.

Loekie gaat schaatsen.

‘Kom, we gaan schaatsen,’ roept Marit. Ze haalt haar schaatsen uit de kast.

‘Wel een sjaal en muts dragen meiden. En vergeet jullie handschoenen niet,’ waarschuwt moeder.

‘Jahaa, roepen Marit en Inge in koor.

‘Klaar?’ vraagt Marit.

Ja,’ reageert Inge. ‘Kom we gaan.’

Samen lopen ze de deur uit. Op naar de grote vijver om de hoek van hun straat in de wijk. Ze zien de eerste kinderen al rondjes draaien op het ijs.

‘Wil jij mijn schaatsen onderbinden?’ vraagt Inge

‘Dat kun je best zelf.’ Marit staat al op het ijs te wiebelen.

‘Maar, dan krijg ik koude vingers,’ zucht Inge. ‘Hé, kijk nou Marit. Dat is Loekie. Hij moet ons gevolgd zijn,’ wijst Inge geschrokken.

Inderdaad, Loekie was de meiden gevolgd. Snuffend ruikt hij aan het ijs. Hij likt eraan met zijn tongetje.

Auwww. Help…zijn tong blijft plakken!

Dat doet pijn zeg. Je kan het dus niet drinken. Met zijn pootje voelt hij hoe koud en glad dit rare glanzende gladde oppervlak is. Loekie kijkt naar Marit. Zij staat op het ijs. Dan zal het wel goed zijn. Pootje voor pootje gaat hij een stukje verder.

Brrr, koud.

Dan, ineens, roetsjjjjj, daar gaat Loekie. Schuivend en glijdend over het ijs. Zijn pootjes glijden onder hem vandaan en op zijn buikje draait hij rondjes tot hij stil blijft liggen.

Nou jaa zeg.

Voorzichtig probeert hij weer te staan. Nogmaals glijden zijn pootjes weg. Pffff, Loekie is er nu wel klaar mee. Klagelijk miauwt hij naar Marit.

‘Hahaha,’lacht Marit. Malle kat. Kom ik help je naar de kant.’ Ze tilt hem op en schaatst voorzichtig naar Inge. Ze zet Loekie neer en zo snel als hij kan gaat hij ervandoor. Naar huis. Veel te koud en glad dat bevroren water.

Puk

Hallo, mijn naam is Puk en ik ben de creatieve kid van Surfkids.